Geçen ay evdeki eski bir i5 işlemcili, 8GB RAM’li laptopu kenarda tozlanmaktan kurtarıp 7/24 çalışan bir ev sunucusuna dönüştürdüm. Bu, sadece bir hobi projesi değil, aynı zamanda aylık 30-40 dolar civarı tutan bazı küçük bulut servislerinin maliyetini kısmak için pratik bir adımdı. Amacım, atıl donanımı düşük maliyetle ve enerji verimli bir şekilde nasıl değerlendirebileceğimizi göstermek.
Bu yazıda, eski bir laptopu nasıl güvenilir bir ev sunucusuna çevirebileceğinizi, hangi işletim sistemlerini kullanabileceğinizi, güç yönetimi optimizasyonlarını ve temel güvenlik adımlarını adım adım anlatacağım. Kendi tecrübelerimle edindiğim bazı püf noktalarını ve karşılaştığım sorunları da paylaşarak, bu dönüşüm sürecini sizin için daha kolay hale getirmeyi hedefliyorum. Evinizde bir homelab kurmak isteyenler için bu rehberin faydalı olacağına inanıyorum.
Neden Eski Bir Laptop? Avantajları ve Dezavantajları Nelerdir?
Eski bir laptopu ev sunucusu olarak kullanmanın birçok avantajı olduğu gibi, bazı dezavantajları da var. Benim kendi evimde bu yolu seçmemin arkasında yatan temel neden, atıl duran bir donanımı değerlendirme ve bulut maliyetlerini düşürme isteğiydi. Birkaç yıldır bir yan ürünümün test ortamını küçük bir VPS üzerinde çalıştırıyordum, ancak bu laptop ile o maliyeti sıfıra indirdim.
En büyük avantajlarından biri kesinlikle düşük güç tüketimi. Bir masaüstü bilgisayarın veya özel bir sunucu donanımının aksine, laptoplar taşınabilirlik ve batarya ömrü düşünülerek tasarlandığı için genellikle çok daha az enerji harcıyorlar. Örneğin, benim kullandığım eski i5 laptop, boşta yaklaşık 10-15W civarında güç tüketirken, eşdeğer bir masaüstü sistem 40-50W’tan aşağı düşmüyordu. Bu, uzun vadede elektrik faturasında hissedilir bir fark yaratıyor; ayda birkaç dolar tasarruf, yılda 50-60 dolara denk geliyor. Ayrıca, dahili bataryası sayesinde kısa süreli elektrik kesintilerine karşı küçük bir UPS görevi görüyor, bu da ani kapanmaların önüne geçerek veri kaybı riskini azaltıyor. Geçen ay mahalledeki bir planlı kesintide 2 saat boyunca sunucum çalışmaya devam etti, bu da işimi fazlasıyla gördü.
Ancak her madalyonun iki yüzü olduğu gibi, laptopların da sınırlamaları var. Performans, en başta gelen dezavantajlardan biri. Özellikle eski modeller, modern sunucu iş yükleri için yeterli CPU gücüne veya RAM’e sahip olmayabilir. Büyük veritabanları veya yoğun işlem gerektiren uygulamalar çalıştırmak istediğinizde darboğaz yaşamanız kaçınılmaz. Bir diğer önemli konu ise depolama kapasitesi. Laptoplar genellikle tek bir dahili diske sahip oluyor ve harici disklerle depolamayı genişletmek kablo karmaşasına yol açabiliyor. Soğutma sistemleri de sürekli çalışma için tasarlanmamış olabilir; tozlanmış fanlar aşırı ısınmaya ve performans düşüşlerine neden olabilir. Bu yüzden, eski bir laptopu seçerken bu trade-off’ları göz önünde bulundurmak ve beklentileri buna göre ayarlamak önemli.
Hangi Laptoplar Ev Sunucusu İçin Uygundur? Donanım Seçimi Nasıl Yapılır?
Eski bir laptopu ev sunucusu olarak kullanmaya karar verdiğinizde, doğru donanımı seçmek kritik önem taşıyor. Her laptop bu iş için uygun olmayabilir ve yanlış seçim yapmak, ileride performans sorunlarına veya beklenmedik arızalara yol açabilir. Benim genel tercihim, en az Intel Core i5 veya dengi AMD işlemciye sahip, 8GB veya üzeri RAM’i olan modeller oluyor. Daha az RAM ile de işler görülebilir ama aynı anda birkaç Docker container çalıştırmaya başladığınızda 4GB RAM hızla yetersiz kalıyor, tecrübeyle sabit.
İşlemci gücü, çalıştıracağınız servislerin türüne göre değişir. Eğer sadece bir DNS sunucusu (AdGuard Home gibi) ve küçük bir dosya sunucusu barındıracaksanız, daha eski bir i3 bile yeterli olabilir. Ancak medya sunucusu (Jellyfin/Plex) veya daha karmaşık web uygulamaları çalıştırmayı planlıyorsanız, i5 veya i7 gibi daha güçlü bir işlemci ve tercihen 4. nesil veya üzeri olması, donanım hızlandırma (Quick Sync gibi) açısından avantaj sağlar. Benim kullandığım laptop 6. nesil i5 ve H.264/H.265 transcoding işlemlerinde beni hiç üzmüyor.
Depolama tarafında ise kesinlikle bir SSD kullanmanızı öneririm. Eski HDD’ler hem yavaş hem de sürekli çalışma koşullarında daha çabuk arızalanma eğilimindedir. 240GB veya 480GB’lık bir SSD, işletim sistemi ve birkaç Docker imajı için başlangıçta yeterli olacaktır. Eğer daha fazla depolama alanına ihtiyacınız varsa, harici bir USB 3.0 disk bağlayabilirsiniz, ancak bu durumda disk arızası ihtimaline karşı RAID 1 veya düzenli yedekleme stratejileri düşünmelisiniz. Bir üretim ERP’sinde yaşadığım disk arızası sonrası veri kaybı tecrübesi, beni bu konuda çok daha titiz olmaya itti.
Ağ bağlantısı da oldukça önemli. Gigabit Ethernet kartına sahip bir laptop tercih etmelisiniz, çünkü 100Mbps bağlantı medya akışı veya büyük dosya transferleri için yetersiz kalabilir. Çoğu modern laptopta bu zaten standarttır. Ayrıca, laptopun BIOS ayarlarında “Wake-on-LAN” (WoL) ve güç yönetimi seçeneklerinin bulunup bulunmadığını kontrol etmekte fayda var. WoL, sunucunuzu uzaktan başlatmak için oldukça pratik bir özellik. Bazı laptoplarda, harici bir monitör takılı olmadığında başlatma ekranının gelmemesi gibi tuhaf durumlar olabiliyor, bu yüzden test etmeden sürekli çalışmaya bırakmamak lazım.
İşletim Sistemi ve Başlangıç Kurulumu: Hangi Linux Dağıtımını Seçmeli?
Ev sunucusu için işletim sistemi seçimi, projenizin temelini oluşturur. Benim bu tür senaryolarda ilk tercihim her zaman Linux tabanlı dağıtımlar oluyor. Özellikle Ubuntu Server veya Debian, kararlılıkları, geniş paket yöneticileri ve topluluk destekleri sayesinde ideal seçeneklerdir. Ben genelde Ubuntu Server’ı tercih ediyorum çünkü hem güncel paketlere erişimim oluyor hem de arayüzsüz (headless) çalıştırmak için optimize edilmiş durumda.
Kurulum süreci oldukça basittir. Bir USB belleğe seçtiğiniz dağıtımın ISO dosyasını yazdıktan sonra laptopu bu USB’den boot edip kurulumu başlatabilirsiniz. Kurulum sırasında grafik arayüz (GUI) kurmaktan kaçınmanızı öneririm; bu, hem kaynak tüketimini azaltır hem de güvenlik riskini düşürür. Komut satırı (CLI) tabanlı bir kurulum, ev sunucusu için fazlasıyla yeterlidir. Kurulum bittikten sonra ilk yapmanız gereken şeylerden biri SSH erişimini yapılandırmak. Bu sayede laptopu bir köşeye kaldırıp, tüm yönetim işlemlerini başka bir bilgisayardan veya telefondan yapabilirsiniz.
# İlk olarak OpenSSH sunucusunu kurun
sudo apt update
sudo apt install openssh-server
# SSH servisini başlatın ve açılışta otomatik başlamasını sağlayın
sudo systemctl enable ssh --now
# Firewall'dan SSH portunu açın (varsayılan 22)
sudo ufw allow ssh
sudo ufw enable
# Kendi kullanıcı adınızla SSH bağlantısı kurun (IP adresini kontrol edin)
# ssh kullanici_adi@sunucu_ip_adresiSSH anahtarları ile parolasız giriş yapmak, hem güvenlik hem de pratiklik açısından önemlidir. Parola yerine anahtar çifti kullanmak, brute-force saldırılarına karşı çok daha dirençlidir. ~/.ssh/authorized_keys dosyasını yapılandırarak kendi public key’inizi ekleyebilirsiniz. Ayrıca, fail2ban gibi araçlar kurarak SSH portuna yapılan başarısız giriş denemelerini otomatik olarak engelleyebilirsiniz. Bir yan ürünümün test sunucusuna kurduğum fail2ban sayesinde, ilk 24 saat içinde 1000’den fazla başarısız giriş denemesinin engellendiğini gördüm; bu, internete açık her sistemin ne kadar hedef olduğunu gösteriyor.
Kernel güncellemelerini takip etmek ve güvenlik açıklarını (CVE’leri) kapatmak da önemli. unattended-upgrades paketini kurarak sistemin otomatik olarak güvenlik güncellemelerini yapmasını sağlayabilirsiniz. Ancak bazen kritik kernel güncellemeleri sonrası sistemin yeniden başlatılması gerekebilir, bu durumlarda uzaktan erişiminiz olduğunu doğrulamak ve planlı kesintiler yapmak önemlidir. Yıllar önce bir üretim ERP’sinde kernel güncellemesi sonrası sistemin açılmadığı bir anı var, o yüzden her zaman ihtiyatlı olmakta fayda var.
Güç Yönetimi ve 7/24 Çalışma Optimizasyonu: Batarya Ömrü ve Enerji Verimliliği Nasıl Sağlanır?
Bir laptopu 7/24 ev sunucusu olarak çalıştırmanın en önemli yönlerinden biri, güç yönetimi ve enerji verimliliğini optimize etmektir. Laptoplar batarya ömrünü uzatmak için tasarlanmış olsalar da, sürekli prize takılı kalmak bataryanın ömrünü kısaltabilir ve hatta şişmesine neden olabilir. Benim bu konudaki yaklaşımım, bataryayı tamamen çıkarmak veya şarj limitleri belirlemek. Çoğu laptop BIOS’unda batarya şarj limitleri ayarlanamasa da, Linux üzerinde tlp gibi araçlarla bu mümkündür.
tlp veya powertop gibi araçlar, CPU frekansını, diskleri ve diğer donanım bileşenlerini dinamik olarak yöneterek güç tüketimini önemli ölçüde azaltabilir. Örneğin, tlp kurduktan sonra tlp-stat -s komutu ile mevcut güç durumunu kontrol edebilir ve tlp start ile optimizasyonları başlatabilirsiniz. Kendi laptopumda tlp ile boşta güç tüketimini 5W kadar azaltabildim, bu da uzun vadede küçük ama anlamlı bir tasarruf demek.
# tlp kurulumu
sudo apt install tlp tlp-rdw
# tlp'yi başlatma
sudo systemctl enable tlp --now
# tlp durumunu kontrol etme
sudo tlp-stat -sLaptop ekranını kapatmak da enerji tasarrufu için basit ama etkili bir yoldur. xrandr veya vbetool gibi araçlarla ekranı tamamen kapatabilirsiniz. Ayrıca, sistemin uyku veya hazırda bekletme modlarına girmesini engellemek, 7/24 kesintisiz çalışma için zorunludur. systemd-sleep servisinin ayarlarını kontrol ederek bu modları devre dışı bırakabilirsiniz.
# Ekranı kapatmak için (eğer X server yüklüyse)
xset dpms force off
# X server yüklü değilse ve vbetool varsa
sudo vbetool dpms offSıcaklık takibi de göz ardı edilmemesi gereken bir konudur. Laptopların soğutma sistemleri genellikle masaüstü bilgisayarlara göre daha kısıtlıdır ve sürekli yüksek yük altında aşırı ısınabilirler. lm-sensors kurarak CPU ve disk sıcaklıklarını düzenli olarak izleyebilirsiniz. Kritik sıcaklık eşiklerine ulaşıldığında uyarı verecek bir monitoring sistemi kurmak, donanım ömrünü uzatmak için faydalıdır. Kendi sistemimde prometheus-node-exporter ile sıcaklık metriklerini toplayıp Grafana ile izliyorum, böylece herhangi bir anormallik olduğunda hemen müdahale edebiliyorum. Bir keresinde fanın tozlandığını ve CPU sıcaklığının 80°C’lere çıktığını bu sayede fark etmiştim, temizlik sonrası tekrar 50°C’lere düştü. journald’nin RateLimitInterval ve RateLimitBurst ayarlarını da optimize etmek, log spam’ini önleyerek disk G/Ç’yi azaltır ve sistemin daha kararlı çalışmasına yardımcı olur.
Servislerin Dağıtımı ve Yönetimi: Neleri Çalıştırabiliriz?
Ev sunucusunu kurduktan sonra sıra, üzerinde hangi servisleri çalıştıracağımıza gelir. Benim bu konudaki favori aracım kesinlikle Docker Compose. Hem servisleri izole bir şekilde çalıştırmamı sağlıyor hem de yapılandırmayı kod olarak yönetmeme imkan veriyor. Eski bir laptopun sınırlı kaynaklarına rağmen, Docker Compose ile aynı anda birden fazla hafif servisi sorunsuz bir şekilde çalıştırabilirsiniz.
İlk olarak, Docker ve Docker Compose’u kurmanız gerekiyor. Ubuntu üzerinde bu işlem oldukça basittir.
# Docker kurulumu
sudo apt update
sudo apt install apt-transport-https ca-certificates curl software-properties-common
curl -fsSL https://download.docker.com/linux/ubuntu/gpg | sudo gpg --dearmor -o /usr/share/keyrings/docker-archive-keyring.gpg
echo "deb [arch=$(dpkg --print-architecture) signed-by=/usr/share/keyrings/docker-archive-keyring.gpg] https://download.docker.com/linux/ubuntu $(lsb_release -cs) stable" | sudo tee /etc/apt/sources.list.d/docker.list > /dev/null
sudo apt update
sudo apt install docker-ce docker-ce-cli containerd.io
# Kullanıcıyı docker grubuna ekleme (restart gerektirebilir)
sudo usermod -aG docker $USER
# Docker Compose kurulumu (en güncel sürümü kontrol edin)
sudo curl -L "https://github.com/docker/compose/releases/download/v2.24.5/docker-compose-$(uname -s)-$(uname -m)" -o /usr/local/bin/docker-compose
sudo chmod +x /usr/local/bin/docker-composePeki, bu laptop üzerinde neleri çalıştırabiliriz? İşte benim kendi ev sunucumda veya müşteri projelerindeki test ortamlarımda sıkça kullandığım bazı örnekler:
- AdGuard Home / Pi-hole (DNS Sunucusu): Tüm ev ağınızdaki reklamları ve takipçileri engelleyerek daha hızlı ve güvenli bir internet deneyimi sunar.
- Nginx Proxy Manager (Reverse Proxy): Ev ağınızdaki farklı servisleri tek bir alan adı veya IP üzerinden erişilebilir kılar, SSL sertifikalarını yönetir. Benim bir yan ürünümün test ortamında birden fazla servisi bu şekilde yayınlıyorum.
- Jellyfin / Plex (Medya Sunucusu): Kendi medya kütüphanenizi (filmler, diziler, müzik) organize eder ve farklı cihazlardan erişilebilir hale getirir.
- Nextcloud (Dosya Senkronizasyon ve Paylaşım): Kendi özel bulut depolama çözümünüzü oluşturarak dosyalarınızı senkronize edebilir ve paylaşabilirsiniz.
- Gitea (Git Sunucusu): Kendi Git depolarınızı barındırarak küçük projeleriniz için özel bir sürüm kontrol sistemi kurabilirsiniz.
- PostgreSQL / Redis (Veritabanları): Küçük ölçekli test projeleri veya kişisel uygulamalar için hafif veritabanı instance’ları.
Aşağıda, AdGuard Home ve Nginx Proxy Manager’ı aynı anda çalıştıran basit bir docker-compose.yml örneği bulunmaktadır:
# docker-compose.yml
version: "3.8"
services:
adguardhome:
image: adguard/adguardhome
container_name: adguardhome
ports:
- "53:53/tcp"
- "53:53/udp"
- "3000:3000/tcp" # Web arayüzü
volumes:
- ./adguardhome/work:/opt/adguardhome/work
- ./adguardhome/conf:/opt/adguardhome/conf
restart: unless-stopped
nginxproxymanager:
image: jc21/nginx-proxy-manager:latest
container_name: nginxproxymanager
ports:
- "80:80/tcp"
- "443:443/tcp"
- "81:81/tcp" # Admin arayüzü
environment:
DB_MYSQL_HOST: "db"
DB_MYSQL_PORT: 3306
DB_MYSQL_USER: "npm"
DB_MYSQL_PASSWORD: "npm_password"
DB_MYSQL_NAME: "npm"
volumes:
- ./nginxproxymanager/data:/data
- ./nginxproxymanager/letsencrypt:/etc/letsencrypt
restart: unless-stopped
depends_on:
- db
db:
image: mariadb:10.6
container_name: mariadb
environment:
MYSQL_ROOT_PASSWORD: "root_password"
MYSQL_DATABASE: "npm"
MYSQL_USER: "npm"
MYSQL_PASSWORD: "npm_password"
volumes:
- ./nginxproxymanager/mysql:/var/lib/mysql
restart: unless-stoppedBu yapılandırmada, docker-compose up -d komutu ile tüm servisleri başlatabilirsiniz. Ayrıca, cgroup limitlerini kullanarak her bir container’ın CPU ve bellek kullanımını sınırlandırabilirsiniz. Bu, özellikle eski donanımlarda kaynakların dengeli dağıtılması ve bir servisin diğerlerini aç bırakmasını engellemek için kritik öneme sahiptir. Geçen ay bir container’ın bellek sızıntısı yapıp tüm sunucuyu OOM-killed duruma getirdiğini görmüştüm, memory.high gibi yumuşak limitler bu tür durumları yönetmek için harika bir çözüm sunuyor.
Ev sunucunuzun network akışını görselleştirmek için basit bir Mermaid diyagramı işinize yarayabilir:
graph TD; A["İstemci (Ev İçi)"] --> B["WiFi Router"]; B -- "DNS (Port 53)" --> C["Eski Laptop Sunucu"]; B -- "HTTP/S (Port 80/443)" --> C; C --> D["Docker Container 1 (AdGuard Home)"]; C --> E["Docker Container 2 (Nginx Proxy Manager)"]; C --> F["Docker Container 3 (Nextcloud)"]; G["İstemci (Dışarıdan)"] -- "VPN/ZTNA (Router'a)" --> B; G -- "VPN/ZTNA (Laptop'a)" --> C;
Bu diyagram, ev içi ve dışarıdan gelen isteklerin router üzerinden laptop sunucusuna ve oradan da Docker container’larına nasıl ulaştığını basitçe gösteriyor. Dışarıdan erişim için VPN veya Zero-Trust Network Access (ZTNA) prensiplerini uygulamak güvenliği artıracaktır.
Yedekleme ve Güvenlik Stratejileri: Verilerimizi Nasıl Koruruz?
Bir ev sunucusu kurduğunuzda, en az donanım kadar önemli olan şey, verilerinizin güvenliğini ve yedeklenmesini sağlamaktır. Hiç kimse verilerini kaybetmek istemez ve benim 20 yıllık saha tecrübem, bir gün mutlaka bir disk arızası veya yanlış konfigürasyonla karşılaşılacağını öğretti. Bu yüzden, sağlam bir yedekleme ve güvenlik stratejisi oluşturmak şart.
Yedekleme konusunda, otomatik çözümler vazgeçilmezdir. rsync komutu, belirli dizinleri düzenli aralıklarla harici bir diske veya ağdaki başka bir depolama birimine kopyalamak için harika bir araçtır. Ben kendi sunucumda önemli verilerimi haftalık olarak harici bir USB diske rsync ile yedekliyorum. Daha gelişmiş bir çözüm arıyorsanız, BorgBackup gibi deduplikasyon ve şifreleme özelliklerine sahip araçlar kullanabilirsiniz. Bu araçlar, sadece değişen verileri yedekleyerek disk alanından tasarruf etmenizi sağlar.
# Basit bir rsync yedekleme komutu örneği
# -a: arşiv modu (dosya izinleri, zaman damgaları vb. korur)
# -v: ayrıntılı çıktı
# -h: insan tarafından okunabilir boyutlar
# --delete: kaynakta olmayan dosyaları hedefte sil
sudo rsync -avh --delete /path/to/source/data/ /path/to/backup/destination/Güvenlik tarafında ise birkaç temel adım atmak gerekiyor. İlk olarak, bir firewall (güvenlik duvarı) kurmak şarttır. Linux üzerinde UFW (Uncomplicated Firewall) kullanımı oldukça kolaydır. Sadece ihtiyacınız olan portları açarak (örneğin SSH için 22, web servisleri için 80 ve 443) diğer tüm portları kapatmalısınız. Bu, sunucunuza dışarıdan gelebilecek gereksiz saldırı yüzeyini büyük ölçüde azaltır.
# UFW'yi etkinleştirme
sudo ufw enable
# SSH portunu açma
sudo ufw allow ssh
# Web (HTTP/HTTPS) portlarını açma
sudo ufw allow http
sudo ufw allow https
# Diğer tüm gelen bağlantıları reddetme (varsayılan budur)
sudo ufw default deny incomingDisk şifreleme, özellikle laptop çalınması veya kaybolması durumunda verilerinizin güvenliğini sağlamak için önemlidir. Kurulum sırasında LUKS (Linux Unified Key Setup) ile disklerinizi şifreleyebilirsiniz. Bu, her başlatmada bir parola girmenizi gerektirse de, fiziksel erişim durumunda verilerinizi korur. Ayrıca, auditd gibi sistem denetleme araçlarını kurarak önemli dosya ve dizinlerdeki değişiklikleri izleyebilir, potansiyel güvenlik ihlallerini erken aşamada tespit edebilirsiniz.
Uzaktan erişim için VPN veya ZTNA (Zero-Trust Network Access) prensiplerini uygulamak, sunucunuza dışarıdan güvenli bir şekilde bağlanmanızı sağlar. Doğrudan port yönlendirme yapmak yerine, bir VPN sunucusu (WireGuard veya OpenVPN gibi) kurarak veya Cloudflare Zero Trust gibi bir ZTNA çözümü kullanarak erişim sağlamak, güvenlik riskini minimize eder. Ben kendi ev sunucuma sadece bir VPN tüneli üzerinden erişime izin veriyorum, böylece internete açık olan tek servis VPN sunucusu oluyor. Kernel module blacklist ile gereksiz veya potansiyel risk taşıyan kernel modüllerini yüklenmesini engelleyerek de sistem güvenliğini artırıyorum. Örneğin, geçmişte bir CVE-2026-31431 zafiyetine karşı algif_aead modülünü blacklist’e almıştım.
Sonuç: Eski Laptopunuzla Kendi Dijital Kaledenizi Kurmak
Eski bir laptopu 7/24 çalışan bir ev sunucusuna dönüştürmek, sadece atıl donanımı değerlendirmenin ötesinde, size dijital dünyanız üzerinde daha fazla kontrol sağlayan pratik ve ekonomik bir adımdır. Kendi tecrübelerimden yola çıkarak anlattığım bu süreç, düşük güç tüketimi, dahili batarya desteği ve sessiz çalışma gibi avantajlarla, bulut servislerine alternatif bir çözüm sunuyor. Elbette, sınırlı performans ve depolama gibi dezavantajları olsa da, doğru optimizasyon ve beklentilerle bu kısıtlamaların üstesinden gelebilirsiniz.
Bu rehberde, donanım seçiminden işletim sistemi kurulumuna, güç yönetiminden servis dağıtımına ve en önemlisi veri yedekleme ile güvenlik stratejilerine kadar birçok konuya değindim. Unutmayın ki, her ne kadar eski bir laptop olsa da, üzerinde barındıracağınız veriler ve servisler sizin için değerlidir. Bu yüzden, özellikle güvenlik ve yedekleme adımlarını atlamamanız, olası veri kayıplarının önüne geçmek adına kritik önem taşır.
Kendi ev sunucunuzu kurmak, sadece teknik bir beceri değil, aynı zamanda dijital bağımsızlığınızı artırma yolunda atılan önemli bir adımdır. Belki de bir sonraki adımda, bu sunucu üzerinde kendi AI uygulamalarınızı test etmeye başlarsınız, tıpkı benim bir yan ürünümde RAG tabanlı bir sistemi bu tür bir ortamda denediğim gibi. Bu yolculukta başarılar dilerim.